куршлус

И така наеднаш ми се пресече мислата.
Ништо.
Нула.
Празно.
Само обид е ова да се продолжи.
Макар и со сила. Па што? Секое правило со своите исклучоци, не?
Тогаш, нека е овој обид моето право на исклучок.
Пффф. Глупости.
И не само што се пресече едната мисла, ами се пресекоа сите. Така наеднаш.
Како кога молчам пред тебе, а ти велиш - кажи ми нешто.. што размислуваш?
А јас ти велам - па... ништо... воопшто ништо.
Не дека е тоа вистина. Зарем е можно човек да не мисли воопшто на ништо?
Убаво би било.
Да беше така лесно. Да можеш да си речеш - пауза. Половина час исклучени мисли. И притискаш - исклуч!
Всушност само впечатокот е таков. Оној првичниот. Дека ми се пресече мислата и нема сега ништо.
Вистинската слика е толку пренатрупана што веќе делува како еднобојна целина.
Нема ни милиметар празен простор, слободен простор, кој би го искористила како почеток.
Па и како крај ако треба, зошто да не. Кај што едно завршува, таму друго ќе започне.
Ама...
Е тоа е... ама... Секогаш има по некое испрчено, разгалено, врескаво и невоспитано ама...
.
Утрата секогаш се прекратки, а ноќите предалечни... кога денот нѐ нема нас...
.
.