дар

.
Можеби кај нив се сите нејзини слики, сите нејзини книги и сите тетратки испишани со најнеразбирливиот ракопис кој би можел да се замисли.
Можеби одамна го загубив и звукот на нејзиниот глас.
Можеби веќе не се сеќавам ниту на нејзиниот мирис.
Можеби полека ми бледнее и нејзиниот лик.
И можеби многу малку од неа имам околу мене.
Но и не ми е потребно ништо повеќе.
Зашто ми го подари највредното.
Ме научи како да се смеам.
Ме научи како да сакам.
Ме научи како да бидам човек.
И не, не ми е потребно ништо повеќе.
Таа, се остави себе во мене.
.
.